Opgeblazen ego’s op Lesbos

Op weg naar de Financiële vleespotten van Europa

“De vluchtelingen zullen komen als de sprinkhanen en u, o grote hoer van Babylon, kaalvreten en naakt en berooid achterlaten”

Een vluchtelingenverhaal door Amir Mirrezai

“Zeer geëmotioneerd door de beelden van de bootvluchtelingen, besluit ik af te reizen naar Lesbos. Wellicht vanwege mijn eigen achtergrond als vluchteling, maar ook omdat ik verwacht als arts een bijdrage te kunnen leveren.

Ik solliciteer bij een organisatie en krijg binnen enkele uren antwoord. Na het opsturen van mijn cv word ik meteen geaccepteerd, zonder gesprek of andere vorm van screening. Het liefst twee dagen geleden, maar over twee weken is ook prima. Ik neem vrij van mijn werk en boek een vlucht. Al voordat ik iets heb verricht, heb ik een heldenstatus bereikt in zowel privé- als professionele kringen.

Bij aankomst word ik gelijk uitgenodigd om naar een restaurant te komen waar, tot mijn verbazing, een grote groep medici aan het eten is. Het is een hartelijk ontvangst met uitloop tot in de late uurtjes.

De volgende ochtend kan ik meteen beginnen en vol goede moed rijd ik naar een geïmproviseerde kliniek aan de noordkust van Lesbos. Iets later arriveren twee collega’s, de stethoscoop al om hun nek.

‘Wat doen wij eigenlijk?’, vraag ik aan mijn collega’s. ‘Wachten tot er vluchtelingen die medische hulp nodig hebben naar de kliniek komen’, antwoordt de ene.

Een andere groep artsen rijdt op en neer zodat ze ter plekke, wanneer een boot aankomt, medische hulp kunnen verlenen. Het valt me meteen op dat er binnen een straal van honderd meter Nederlandse, Franse en Zweedse medische posten aanwezig zijn. Dat er nog vele andere medische instanties op Lesbos aanwezig zijn, zal ik pas later ontdekken. De meest bijzondere daarvan is toch wel ‘Disaster Medics’.

Als er een boot aankomt, staan vrijwilligers en medici te dringen om te helpen. En soms, als het een kleine boot betreft, zijn er meer camera’s dan vluchtelingen aanwezig. Af en toe zie ik een bekende Nederlander het water inspringen om vluchtelingen van de boot te tillen. Ik heb het gevoel dat het zonder hun hulp ook goed zou gaan. Ironisch genoeg zijn de camera’s de reden dat ik in de eerste plaats ben afgereisd naar Lesbos. Nu erger ik me er vooral aan.

Iedereen baalt dat er niet genoeg bootjes aankomen. Hoe egocentrisch deze opmerking is, beseffen de hoogopgeleide artsen duidelijk niet. Zij willen dat er boten aankomen, zodat ze de wereld kunnen laten zien wat voor een supermannen en supervrouwen het zijn. Supermannen en supervrouwen zonder cape, maar met stethoscoop, een multifunctioneel instrument, een verlengstuk van onze ego’s. Met de vluchteling als zielig subject. Ondertussen betrap ik mezelf ook op dit egocentrisme. Ik voel me niet nuttig en wil graag iets goeds doen.

Misschien heeft het te maken met het afnemen van de vluchtelingenstroom door het sluiten van de Turkse grens, of met de vele artsen die aanwezig zijn op het eiland, maar medische wonderen heb ik nog niet verricht. Ook mijn collega’s hebben de stethoscopen al de hele dag niet kunnen gebruiken. Toch blijven deze, als sieraad dan wel statussymbool, de hele dag om hun nek hangen. En vooral voor de camera.

Een collega wordt een aantal dagen door een Nederlandse televisieploeg gevolgd. Zodra de camera aankomt, ritst hij zijn jas iets omlaag zodat de stethoscoop nonchalant onder zijn jas vandaan komt.

Een van zijn taken, in de verte boten spotten met een verrekijker, voert hij alleen uit voor de camera, terwijl hij heldhaftige verhalen vertelt.

Inmiddels is er een micro-economie ontstaan rondom de vluchtelingen. De Turkse kustwacht, Grieken die boten sloopten om materiaal te hergebruiken, de Griekse hotels en restaurants, de mensensmokkelaars, de ronselaars op Lesbos voor de verdere reis door de Balkan en natuurlijk de stichtingen: iedereen heeft wat te halen.

De meest zinvolle daden gebeuren vaak buiten het beeld van de camera’s. Geen stoere mannen of vrouwen in wetsuits die heldhaftig de boot in springen, maar een vrijwilliger die rustig een arm om iemand heen slaat. Dit oprechte medeleven is hartverwarmend. Ook heb ik veel bewondering voor de vrijwilligers die het strand opruimen. Het is erg treurig om te zien hoe een prachtige eiland zo vervuild wordt.

Waar ik geen bewondering, noch begrip voor heb, zijn de complimenten gevolgd door luid geklap die alle artsen, inclusief ikzelf, krijgen bij ons afscheid. Ik heb immers werkelijk niets gedaan. Een collega ziet mijn frustratie en fluistert: ‘Je kan het eindeloos romantiseren, maar dit is wat het is. Laat het maar gaan.’

Op Lesbos is er niet alleen een chaos aan vluchtelingen en medische instanties. Ook aan ego’s. Overleg tussen de hulpverlenersorganisaties verloopt moeizaam, en ik zie mensen huilend weglopen. Niet vanwege de tragedie die zich daar afspeelt, maar vanwege kritiek op hun stichting.”…

Bron : Facebook

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s